خانه / عمومی رشته ها / شيطان شناسى در قرآن
کد مطلب:57748

شيطان شناسى در قرآن

شيطان شناسى در قرآن

شيطان-شناسى-در-قرآنتحقیق شيطان شناسى در قرآن
 متشکل از ۲۶ صفحه ، در قالب word  قابل ويرايش و اماده پرينت

بخشی از محتوا ::
 از آن جا كه انسان موجودى است ذاتاً طالب كمال نهايى و سعادت ابدى و هميشه در انديشه شناخت كمال ابدى و نهايى و راه هاى وصول به آن و نيز شناخت موانع نيل به آن و كيفيت برطرف كردن آن هاست و نيز از آن جا كه شيطان را يكى از موانع مهم در راه نيل به كمال نهايى خود مى داند، هميشه سعى دارد تا اين موجود پليد را به خوبى شناخته، راه هاى مبارزه با او را نيز بشناسد و از اين رو، به لحاظ تاريخى، مسأله شيطان و كيفيت خلقت و فلسفه آفرينش او، برنامه هاى او براى اغواى انسان و دام هاى گسترده و ابزار و وسايل اغواگرى اش، مسأله حزب شيطان و كيفيت مبارزه با آن و مسائل ديگرى از اين قبيل همزاد انسان است. هميشه و در هر جا سخن از شيطان بوده، سؤالات متعددى نيز درباره او مطرح مى شده است.

آفرينش شيطان
از آيات متعدد قرآن استفاده مى شود كه ماده اوليه شيطان ‘آتش’ بوده است; مثلا، در آيه اى مى فرمايد: ‘و اذقلنا للملائكة اسجدوا لادم فسجدوا الاّ ابليس كانَ من الجنّ ففسق عن امر ربّه.’ (كهف:۵)
چنان كه ملاحظه مى شود، اين آيه شريفه، ابليس را از جن مى داند. ابليس اسم خاص همان شيطانى است كه اغواگر حضرت آدم بود و خداى تعالى در قرآن گاهى با عنوان ‘ابليس’ و گاهى با عنوان ‘شيطان’ از او تعبير مى كند.
از سوى ديگر، آياتى خلقت جن را از آتش مى داند: ‘والجانَّ خلقناه من نار السّموم’ (حجر:۲۷); ‘و خلق الجانّ من مارج من نار’ (الرحمن: ۱۵)
خود شيطان هم خلقت خود را از آتش مى داند، آن جا كه خداوند از او سؤال مى كند: چه چيزى مانع سجده كردن تو بر آدم شد، گفت: ‘انا خيرٌ منه خلقتنى من نار و خلقته من طين.’ (ص: ۷۶) در جاى ديگر، مى گويد: ‘ءَاسجدُ لمن خلقت طيناً’ (اسراء:۶۱)
اما اين كه منظور از ‘آتش’ همين آتش معمولى است يا آتش ديگرى شبيه اين، از قرآن چيزى به دست نمى آيد.
ممكن است گفته شود: اصل معناى جنّ ستر و پوشش است و از اين رو، به جنين هم ‘جنين’ گفته مى شود; چرا كه در پوشش رحم مادر قرار دارد و مستور است. جنيان را هم به دليل مستور بودنشان ‘جنّ’ گويند.
به بهشت و باغ نيز ‘جنّت’ گويند; چون تحت پوشش شاخه هاى درختان است. بر ديوانگى هم به دليل مستوربودن عقل و شكوفا نبودن آن ‘جنون’ اطلاق مى شود.
پس با توجه به آنچه گفته شد، مى توان گفت: ملائكه هم جن هستند; زيرا مستور از چشمان هستند و به صرف اين كه قرآن مى فرمايد: كان من الجنّ ففسق عن امرِ ربّه (كهف: ۵۰) نمى توان به وسيله آن اثبات كرد كه ابليس از فرشتگان نبوده; چرا كه ممكن است به دليل مستور بودن فرشتگان، بر ابليس هم، كه از آن ها بوده جن اطلاق شده باشد.

دانلود فایل

ارسال به هم میهنهم میهن

درباره ی mohsen

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *